Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri

Adamın kafasında derin bir yara izi vardı. Çetin savaşların başına birkaç mühimmat parçası saplanmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Mehmet'ti. Savaşta dertli izler asıt olmuş mültecilerin bakılan Danimarka tesisinde bir zaman bakım devam ediyordu. Sağ kolu hareket ettiremiyor, el sıkışırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken karşılaştım. Bazı günler avucuma birçok kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan insanlara verdiği kırtasiye ürünleri sahiplerinin ihtiyacı için okulun yanına koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun ayrı öyküsü vardı. Bazıları savaşın etkisini şiddetle üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimiz Bırakın etmeyin!” demekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine birinci sınıfa başlamıştı. Okulda ve aile hayatında uyum güçlüğü.

Okul pedagogu çabalar tesir etmedi. İdare, gelişmeleri değerlendirmek amacıyla Rahman’ın ailesini daveti yapmayı duyurdu.

Bütün aile tamamı birlikte geldiler. Hepsi birden birlikte evde yaşıyorlarmış. Aile büyüğü birlikte toplantı salonuna girişte, Rahman düştü, “İşte öğretmen” bağırdı bir adım atarak dede ve ninesinin ellerini öpmeye aniden yaptı.

Soğuk havalarda ben, iki] çorap. Dede terlikle geliyordu. Yeleğin altına giymiş gibi beyaz entarisini ayak bileklerine kadar uzanan giydi. Anne ve ninesi ve annesi çarşaflıydı. İş yerindeki geçmişini ifade etmeye başladığımız zaman, Rahman fazla koptu. Ağlayarak ağlamaya başladı. Çocuk psikolojisi gizli sır kavramaya çalışıyorduk.

Baba, Rahman’ın bazı zamanlar evden kaçtığını, polis tarafından bulundu söyledi Anne ise açıklayarak “Hâlâ gözleriyle gözü açık şekilde yatarken gece kamağını ıslatıyor!” dedi. Rahman mahçup odadan çekilmek ne yapacağını bilmedi. Sorunu çok ağırlaştırmadık.

Konsensusla ailelerin da onayıyla oğlunun bir rehberlik uzmanına yönlendirilmesine karşılık buldu. Eğitim kurumları saatlerinde oğlu ile özel ile işbirliği görevi bana verildi.

İlerleyen günlerde Rahman koridorda koşarken kapıya çarptı. Bir şey olmadı fakat hissi yandı, uzun yoğun üzüldü. Onu teselli etmek amacıyla elini tutarak kütüphane götürdüm. Önüne beyaz bir adet kalemler koydum. Bir kitap seçtim, bir kitap aldı okuyor görerek uzaktan Rahman’ı sessiz sade> izledim. Rahman, renkli boya kalemleriyle bir karalarken bana unutmuş kendi konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kağıt getirip önüme koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Çok bitkin, uyumak istiyor okula gitmek istemiyor. Arkadaşları onu ima ediyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra yeni bir okulda göreve başladım. Rahman’ı bazen hatırladım.

Yoldayken Nasır’la karşılaştım. Bana fark etti, “Öğretmen!” diyerek elime sarılmaya çalıştı. O çocuk sorduğumda, yüzü sinirlendi; benden söylemedi. Rahman daha sonra gelişen çeşitli Kriminal olaylara sorumsuzca polis kayıtlarına kayda alınmış. Ailesi tarafından kurtarılıp sorunlu yetiskinlerin bakıldığı bir tane koruma yurduna yerleştirilmiş. Tüm gayretlerimize rağmen o çocuğu elinden alınmamış olduk.